Sana…

Sana…
   kapiling ka, sinta.
   Lamig sana ng gabi’y hindi
   nadarama.
   Atin sanang pinagsasaluhan
   yaring malambot na kama.
   Maging yaring puting kumot,
   sa ating kahubaran sana’y
   nakabalot.
   Sa ating panglilinggisan ay unti-
   unting nagugusot.

Sana…
   Aking mga labing uhaw,
   iyo sanang sinasakmal.
   Halik na may pagsipsip
   hatid ay ungol na garalgal.
   Basang mga labi mo sana’y
   humahagod pababa.
   At bawat sipsip sa balat,
   ay may marka sanang
   nakabakat.

Sana…
   Mga namimintog kong dibdib
   ay sabik mong niyayapos,
   sinasakmal at nilalamas.
   Sinisipsip ng walang pigtas
   itong utong kong matigas.
   Habang ang iyong isang kamay
   ay naroon sa aking mamasa-
   masang pwerta,
   Minamasahe ang aking kuntil
   na may diin at pwersa.

Sana…
   Ramdam ko ngayon ang iyong
   walong pulgadang sandata.
   Kinakatok ang aking loob ng  
   iyong mabilis na pagyugyog,
   sinta.
   Sabay sana ang mga balakang
   natin sa pag-indayog at
   pag-indak.
   Sabay sana ang mga pawis
   natin sa pagtagaktak.
   Sabay sana nating nadarama
   ang mainit na likidong
   kumukulo sa ating mga
   tumbong, hanggang sa isang
   madiin at huling pagbaon.

At sana…
   Sabay nating nalalasap ang
   bawat hulos ng ligaya.
   Ngunit wala akong ibang
   magawa,
   kundi ang mangarap at umasa.
   Walang ibang masambit
   kundi ang salitang “sana..”
   Sapagka’t ito ang aking
   mundo, ang maging pangalawa.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s