Pagbangon

Isipa’y tila isang madawang na kagubatan – sanga-sangang daan.
Naliligaw sa sariling isipan, hindi alam ang pupuntahan – walang direksyon ang paruruunan.

Mula sa mababaw na pagkakapikit ay biglang napamulat.
Tumambad sa malambong kong paningin ang nakakasilaw na liwanag.
Sinag, mula sa haring araw na mahapdi sa aking mga mata.
Tanghali na, subalit eto’t nakahiga pa.
Ilang gabi na kasing walang maayos na tulog – ilang gabing nagkukumahog.
Sinabayan pa nang walang humpay na pagluha.
Dala ng pagsampal sa akin ng kabiguan sa mukha.

Subalit sa pagsilip ng liwanag sa nakaawang na bintana;
sa patuloy na pagpagaspas ng puting kurtina, na tila ba ito’y sumasayaw na diwata.
Sa paglalaro ng hangin dito – ako ay nakasilay ng pag-asa.

Ako’y huminga ng malalim – pinuno ng hangin ang mga baga.
Kumurap-kurap, kinusot ang namamagang mga mata.
Dahan-dahang bumangon sa kinahihigaang kama.

Ang isipang tila madawang na kagubatan; mga sanga-sangang daan.
Naliligaw sa sariling isipan – hindi alam ang paruruunan.
Inakalang walang direksyon ang paruruunan,
ngayo’y may nasipat na kalinawan.

Ang ilang gabi na pagluha, dala ng labis na kalungkutan,
ngayon ay naisipan ng wakasan.
Sa wakas, akin nang naisipan.
Salamat sa sinag mula sa haring araw – sa hangin…
Ako ay may pag-asang nasilip, at sa wakas ay napaisip – sa pagsampal ng kabiguan ay nasagip.

An Ode to RJ & Meng

IMG_1253

Fangirling for Alden Richards (Real Name: Richard (RJ) Faulkerson) and Maine Mendoza (Nickname: Meng) rekindled and boosted my long dormant creative skills on writing poetry and fiction stories. Last Sunday, July 16, 2017, the fandom celebrated the 2nd Year of their love team. This is my humble gift for these two wonderful people who, two years ago, gifted me too with their own special brand of enthusiasm, positivity, kindness, love and humor at a time I needed them most.

AN ODE TO RJ AND MENG

God must have seen
The emptiness from within
The desolation life brings
What existence really means.
Or each and every single tear
Of sorrow caused by death.
Or the grimace in our lips
For a loved one that we miss. Continue reading “An Ode to RJ & Meng”

Huling Tagpo

Hanggang ganito na lang ba?
Hanggang dito na lang kaya?

Nasa tabi ka subalit napakalayo
Walang sandaling hindi ka naaalala nitong isip at puso.

Hindi kita maabot o mahawakan..
Gustong-gusto kitang muling mayakap at mahagkan.

Hindi ko maintindihan..
Pinipilit kong intindihin..

Hanggang dito na lang ba talaga tayo?
Hanggang dito na lang muna, siguro…

Hihintayin kita..
Paalam muna pansamantala…

Mahal ko..
Mahal ko…

Ikaw at Ako Sa Piling Ng Ulan

Mainit na hininga,
mula sa iyong bibig – dito sa aking leeg ay bumubuga.
Nakakapanghina…
Hawakan mo ‘ko nang mahigpit, sinta.
Iyong matitipunong bisig alalayan ako sa maaring pagkatumba.
Sapagkat ang paglilinggisan nitong ating mga katawan,
hatid ay init na hindi maintindihan.
Apoy na nakakadarang ang dumadaloy sa aking kaibuturan.
Sabayan pa ng pag-indayog ng ating mga balakang.
Saliw sa tugtugin na gawa ng ating mga isipan.
Marahan…
Pakaliwa’t pakanan,
sabay sa banayad na pagyapos ng iyong mga kamay ang ating paggiwang.
Pagsinghap ko ay hindi mapigilan,
kasabay sa malakas na bagsak ng ulan.
Nanlalamig – nagpapakiramdaman..
“Mahal, pwede ba kitang hagkan?”
pabulong mong turan,
Sumikdo ang pagkasabik – kaya’t humarap sa iyo ng biglaan.
Sa iyong leeg ay napayakap – bumagsak ang payong mong hawak.
At sa marahan nitong paglagapak
ay ang tunog ng ulan sa semento ay pumapatak.
Habang ating pinagsasaluhan ang isang eksena na habambuhay sa isipan ko’y tatatak.

Alas Dos…

Alas dos.
Parehong oras,
Parehong araw – umuulan.
Narito ulit sa krus na daan,
naghihintay – nag-aabang.
Nagbabakasakali, na ikaw ay magkamali;

At dito ay mapadaan kang muli.

Nakaupo,
ulo ay nakayuko.
Naninigas na sa lamig,
nangangatal na yaring bibig.
“B-bumalik ka na…”
Hiling nitong puso’t isipan, sa gitna ng ulanan kasabay ng kulog at kidlat.
Sa boses na namamalat,
sarili’y malapit nang mawalan ng ulirat.
Ngunit bago pa man, saglit na natigilan.
Tumigil yata ang lagapak ng ulan,
sa aking nangungulupaypay na katawan?

Napatingala…
Subalit sa nakikita’y hindi makapaniwala.
Sa sobrang kaba ay hindi halos makapagsalita,
sumisinghap – numinipis ang hanging hinihinga.
Hindi alam kung iiyak ba o tatawa?
Nang ang lalakeng nakayukod sa harapan ay makilala —

Screenshot_2017-07-04-12-42-00-1.png

“S—”

Hindi na nasambit pa ng buo ang kanyang ngalan,
nang sandaling ako’y bigla nyang yakapin at hagkan.
Dito sa krus na daan;
Init ng kanyang pag-ibig ay muli kong naramdaman.
Sa gitna ng kulog at kidlat,
katawang nangangatal – boses na namamalat.
Ang minsang tinapos ay muling dudugtungan, sa kaparehong oras.
Sa parehong araw – sa gitna ng ulanan;
sa ALAS DOS.